ما یه استاد ِ فلسفه ایی داشتیم، سه تا بستنی می خرید، می اومد سر کلاس می گفت؛سه تا از این دیونه ها رو پیدا کن،گریه کنا رو پیدا کن،سه تا بستنی میداد دست مون بعد می گفت حالا بشینیم گریه کنیم...اول کلاس گریه...آخر کلاس گریه...چه لذتی بردن از گریه برا سید الشهدا...خدایا حالا این چه وضعی ِ؟ این چه بد بختی ایی ِ؟ما گرفتارش شدیم؟آی خدا چی شد اون حال و هوای ما؟چرا دیگه صدای رقیه رو نمی شنویم؟ بی بی با ما قهره؟دیگه نمی خواد صدای ما رو بشنوه؟

آره

من بی مایه که باشم که که خریدار تو باشم  حیف باشد که تو یار من و من یار تو باشم

من چه سنخیتی با تو دارم؟ من کجام بوی امام حیسن میده؟ حرف زدنم؟ راه رفتنم؟ زندگیم؟رفاقتم؟خلوتم؟ نمازم؟  آقا... آقا... آقا...آقا...ارباب با وفا دلمو نسوزون آقا... آقا چی شد اینطوری_ ما از تو دور شدیم چرا دیگه عاشورا نمی خونیم؟

تنها دل خوشی مرا

منو برا خودت سوا کن، اقا اقاجون ردم نکن، یه روز به دردت می خورم، الانم رو نگاه نکن، اقا ان شا الله یه روز خوب می شم، اگه کمکم کنی می خوام خوب بشم، می خوام برات بمیرم،"اسیر نفسمُ هوا"  از یه طرف خجالت از شهدا می کشم... شرمنده ی همشونم... اونایی که مرد بودن، سرحرفشون، سر قولشون موندن، پاشون نلغزید و مثل ما نبودن هر روز آقا شون رو آماج تیر گناه قراربِدن... وای بر کسی که زیر چتر با غیرتا بی غیرتی پیشه کنه... «در کوی تو معروفم و از روی تو محروم    گرگ دهن آلوده ی یوسف ندریده» از یه طرف نگاه می کنم می بینم فقط در جا زدم،  یه قدم طرف تو نیومدم، ترسیدم، اقا عُرضه نداشتم بیام، اقا کاش می تونستم بیام سپر بلات بشم، کاش می تونستم سپر بلای زینبت بشم. کر شدم، کورشدم، لال شدم... دیگه نمی تونم تو خلوت هام برا رقیه زبون بگیرم، آخه گفت: بابا،" با من فقط زبان سیلی ِ شان حرف می زند" تنها زدن نگفتن من کجایی ام...

 آقا به جان مادرت فاطمه، افسار ما رو رها نکن دیگه تا کی باید پشت سپرِ حسین گناه کنم؟ تا کی باید دل امام زمانم به خاطر کارهام خون بشه؟ اقا دستمو بگیر... چرا خلوت هام باید با گناه پر بشه؟ چرا خلوت هام بوی حضرت زهرا نمیده؟مگه امام حسینی خلوتش رو با گناه پر میکنه؟ امام حسینی باید دنبال یه جای خلوت باشه بشینه بگه یا زهرا  بشینه بگه بی بی رقیه زخم های پاهای کوچولوت خوب شده یانه...

آقا دیگه بسمونه کجا داریم می ریم دنبال چی می گردیم...

نمیدونم  بی بی زینب شما یه مددی کن...؛غم متاعی ست که بازار تو دارد، به خدا داغونم...

آرام ِ دلِ مرغک پَر بسته تویی تو                                                                                         داروی ِ دلِ هر دل بشکسته تویی تو

داروی دل من تویی حضرت زینب                                                                                          یاهوی دل من تویی حضرت زینب

افسانه ی دیدارِمن و حضرت عشقی                                                                                          حقا که تو سلطان دلُ و شاهِ دمشقی

اسرار غمت را تو به هر آیه نوشتی                                                                                     حوران همه مجنون و تو لیلای بهشتی

                   ***

موسی به درت بسته دخیل ای گل زهرا                                                                                     افتاده به پا بوسی تو حضرت عیسی

گر نوح رها شد ز یم و گشت به ساحل                                                                                    بسپرد به تو رهبری کشتی خود را

خودت می دونی خودت یه کاری بکن ما که...آخه                                                                       گاهی بساط عشق خودش جور می شود     گاهی به صد مقدمه ناجور می شود

رسم سگهاست که شب ها همگی پارس کنند

بابِ عشق است    که با     دلبر خود  باز کنند

استخوانی بده تا کلب ِ درت رام شود

سارق بزم ِ غمُ و میکده ناکام شود

من ز دست تو فقط جیره ی شب می گیرم

استخوانم ندهی نیمهءی   شب می میرم

بزار نوکرات رسوای عالم بشن...برا خودت بده... نزار شیاطین دلِ مارو ببرن...نزار افسار ِ ما دستِ نامردا بیافته...امان از اون روزی که افسار ما دستِ شیاطین، دستِ هوای نفس بیافته...ولمون نکن ارباب ...التماست می کنیم...